Zoroastrian's Fire Temple(2 of 7)

Posted by Soodabeh (Yazd, Iran) on 11 September 2007 in Architecture and Portfolio.

A Zoroastrian Fire Temple is a place of worship for Zoroastrians.

Although Zoroastrians revere fire in any form, the temple fire is not literally for the reverence of fire: In the Zoroastrian religion, fire (see Atar), together with clean water (see Aban), is an agent of ritual purity. Clean, white "ash for the purification ceremonies [is] regarded as the basis of ritual life", which "are essentially the rites proper to the tending of a domestic fire, for the temple [fire] is that of the hearth fire raised to a new solemnity" (Boyce, 1975:455).

For, one "who sacrifices unto fire with fuel in his hand [...], is given happiness" (Yasna 62.1; Nyashes 5.7)

Functionally, the fire temples are built to serve the fire within them, and the fire temples are classified (and named) according the grade of fire housed within them. There are three grades of fires, the Atash Dadgah, Atash Adaran, and Atash Behram.

The Atash Dagdah is the lowest grade of sacred fire, and can be consecrated within the course of a few hours by two priests, who alternatingly recite the 72 verses of the Yasna liturgy. Consecration may occasionally include the recitatation of the Vendidad, but this is optional. A lay person may tend the fire when no services are in progress. The term 'Dagdah' is not necessarily a consecrated fire, and the term is also applied to the hearth fire, or to the oil lamp found in many Zoroastrian homes.

The next highest grade of fire is the Atash Adaran, the 'Fire of fires'. It requires a gathering of hearth fire from representatives of the four professional groups (that reflect feudal estates): from a hearth fire of the asronih (the priesthood), the (r)atheshtarih (soldiers and civil servants), the vastaryoshih (farmers and herdsmen) and the hutokshih (artisans and laborers). Eight priests are required to consecrate an Adaran fire and the procedure takes between two and three weeks.

The highest grade of fire is the Atash Behram, 'Fire of victory', and its establishment and consecration is the most elaborate of the three. It involves the gathering of 16 different 'kinds of fire', that is, gathered from 16 different sources, including lightening, fire from a cremation pyre, fire from trades where a furnace is operated, and fires from the hearths as is also the case for the Atash Adaran. Each of these is then subject to a purification ritual before it joins the others. 32 priests are required for the consecration ceremony, which can take up to a year to complete.

A temple that maintains an Adaran or Behram fire also maintains at least one Dagdah fire. In contrast to the Adaran and Behram fires, the Dagdah fire is the one at which priests then celebrate the rituals of the faith, and which the public addresses to invoke blessings for a specific individual or family or event. Veneration of the greater fires is addressed only to the fire itself - that is, following the consecration of such a fire, only the Atash Nyashes, the litany to the fire in Younger Avestan, is ever recited before it.

A list of the nine Atash Behrams:

Yazd Atash Behram in Yazd, Iran. Established 1932.
Iranshah Atash Behram in Udvada, India. Established 1742.
Desai Atash Behram in Navsari, India. Established 1765.
Vakil Atash Behram in Surat, India. Established 1823.
Modi Atash Behram in Surat, India. Established 1823.
Wadia Atash Behram in Mumbai, India. Established 1830.
Banaji Atash Behram in Mumbai, India. Established 1845.
Dadiseth Atash Behram in Mumbai, India. Established 1873.
Anjuman Atash Behram in Mumbai, India. Established 1897.

مزدیسنا نامِ دینِ پیامبرِ ایرانی، زرتشت اسپنتمان است. مزدَیَسنا صفت است و بمعنای پرستندهٔ مزدا است. مزدا هم همان خدای یگانه‌است. مزدَیَسنا ضدِ دیویَسنا است. دیویَسنا هم بمعنی پرستندهٔ دیو یا دَئِوُ می‌باشد و ضدِ آن واژهٔ وی-دَئِوُ یا ضدِ دیو است. مزدَیَسنا پیرامونِ ۱۲۰۰ (پیش از میلاد) تا ۱۴۰۰ (پیش از میلاد) از سوی پیامبر ایرانی، زرتشت اسپنتمان، پایه‌گذاری شد.

زرتشت به ویرایش و بازبینی کیش چندخداباور آریائیان پرداخت و بتدریج برای خود پیروانی یافت که پس از وی به مزدیسنان یا زرتشتیان شُهره شدند. در ادبیاتِ مزدیسنا نیز مزدیسن با گویشِ پهلوی، معادلِ دین آورده به زرتشت، راستی پرست و با صفتِ زرتشتی آمده‌است. همچنین به مزدیسنان بهدین نیز می‌گویند.

عناصرِ مزدَیَسنا یکتاپرستانه‌اند و از یکتاپرستی سرچشمه می‌گیرند. البته در برخی منابع از ایشان به نامِ دوگانه پرست هم یاد شده که بیشتر در اثر اشتباهی است که در شناختِ درستِ مزدیسنا و بر اساسِ برداشت‌هایی از دو کتابِ دینکرد و بندهشن انجام شده و مزدیسنان با زروانیان یکی پنداشته شده‌اند زیرا اعتقاد به دوگانگیِ آفرینشی در میان زروانیان نیرومند است نه مزدیسنان. کتاب مقدس زرتشتیان اوستا است. از بخش‌های گوناگون اوستا بخشی به نام گاتها (سرودها) سخنانِ شخص زرتشت بوده‌است.

خدای نیک‌سرشت در کیش زرتشتی، اهورامزدا نام دارد که بمعنی سرور دانا است و پرستیده می‌شود. برای اهورا مزدا در هرمزد یشت، در حدود شصت صفتِ نیک آورده شده و تقریبا همهٔ چیزهای خوب به وی منتسب شده‌است. بر اساسِ گاتها، اهورامزدا هم آفریننده روشنایی و هم تاریکی است. بر اساسِ کتابِ بندهشن که پس از ساسانیان نوشته شده، نیروی مخالفِ اهورامزدا و زایندهٔ بدی‌ها را اهریمن (انگره مینیو) معرفی می‌کند که نص صریح گاتها است. در کیش زرتشتی، اهریمن هیچگاه توانِ ذاتی برای مقابله با قدرتِ اهورا مزدا را ندارد و رقیبی برای او نیست بلکه اهریمن همان اندیشهٔ بد است اما در باورِ زروانیان، اهریمن برادر و رقیبِ اهورا مزدا و پسر زروان و دارای هویتی جداگانه از اهورا مزدا است. زرتشتیان امروزی نیز خود را یکتاپرست می‌دانند و اهریمن را تنها نمادی تمثیلی از بدیها می‌نامند نه یک خدا.

تصویر، نمای بیرونی آتشکده زرتشتیان واقع در شهر یزد را نشان می دهد.

Dear friends! If you liked my photos you can vote for me at Photoblog Awards.

VFXY Photos | Listed on Photoblogs.org